يادمانی که بايد ساخته شود
ساعت ۱:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/٤/۱۸  کلمات کلیدی:

برای بسياری از ما ايرانيان، لاله و لادن فقط دوقلويی به هم چسبيده نبودند، آنان نزديک به ۳ دهه در ذهن و خاطر مردم حضوری هميشگی داشتند و با زندگی خود سمبل اميد به آينده  و عشق به زندگی شدند.

برای ايرانيان، لاله و لادن دوست داشتنی‌ترين دوقلوی جهان بودند و اکنون که ديگر نيستند، فقدان آنها، بهتی شد که در فضای غمبار کشور سايه افکند.

 طی ۳۰ سال مردم با لحظه لحظه آنها زندگی کردند و چه کسی باور می‌کرد که لاله و لادن اينچنين و به آسانی از دست بروند. بی‌گمان بدون آنها چيزی کم خواهيم داشت، چرا که لاله و لادن جزيی فراموش نشدنی از تاريخ معاصر ايرانيان بودند.

اما اکنون نبايد متاسف بود آنها سالها با اميد زندگی کردن تا شايد روزی بتوانند از يکديگر جدا شوند. آنان می‌دانستند که عمل جداسازی با خطرات بيشماری همراه است. با اين وجود همچنان که با اميد زيسته بودند، به اين عمل نيز اميد داشتند تا برای ايرانيان نمادی از عشق باشند.

لاله و لادن را نبايد فراموش کرد همچنان که زندگی کوتاهشان فراموش ناشدنی است و برای آنان يادبودی بلندمرتبه بايد ساخت به بلندای آرزوهايشان، بنای يادمانی که نماد اميد ايرانيان خواهد بود. دو ساختمان بلندمرتبه به نامهای لاله و لادن بايد ساخت که در راس يکی شوند، همچنانکه لاله و لادن بودند.

روحشان قرين رحمت باد.